Dodelijk duurzaam

Denk je dat je goed bezig bent met je scharrelkippen en je fruitboompjes, blijkt het levensgevaarlijk te zijn! Ik zal uitleggen hoe wij ons al een half jaar blootstellen aan grote gezondheidsrisico’s.

We hebben vriendelijk buren die nooit klagen over de rommel in onze tuin, ons kakelende pluimvee en de stank van kippenpoep. Dat is fijn, want veel fatsoenlijke Nederlandse buurtbewoners zouden vast wel een keer de woningbouwvereniging of de gemeente bellen als ze naast zulke geitenwollensokkentypes zouden wonen.

Wél hebben onze buren een half jaar geleden een hogere schutting geplaatst. Een afscheiding van groenig, ‘verduurzaamd’ hout. Toen ik nog stukjes schreef voor de Cobouw (de bouwkrant van Nederland) las ik dat het uiterst giftig is. Er werd gesproken over een verbod, omdat het met arseen is geïmpregneerd. Zeer kankerverwekkend en gevaarlijker dan asbest. Je mag het niet eens aanraken. In speeltuinen stonden destijds veel toestellen van dit materiaal. Bizar!

Ze zouden dat spul toch niet nog steeds verkopen?! Vroeg ik me af terwijl ik naar de schutting stond te kijken. Het hout zag er precies zo uit als ik me kon herinneren. Toch nog maar eens nagezocht op internet en een vriend gebeld die bij milieuhandhaving heeft gewerkt.

-Het gebruik van gewolmaniseerd hout is inderdaad al vanaf 2004 verboden.-

-O, godzijdank!-

-Maar het wordt nog op grote schaal verkocht en gebruikt.-

-Waaaat?!-

- Handhaving is haast onmogelijk, omdat je dan de helft van alle Nederlanders wel aan kunt klagen.-

Verder blijkt dat je geen gewassen moet eten die vlak naast zo’n schutting groeien, omdat de zware metalen uitspoelen in de bodem. De pieren die onze kippen eten, kruipen ook onder die schutting, de planten waarvan onze kippen pikken staan naast die schutting… Ik werd er ongelukkig van.

Ik vroeg de buurman of hij wist dat hij een giftige afscheiding in de tuin heeft staan. Hij geloofde me niet. ‘Als dat spul zo gevaarlijk is, dan was het vast allang verboden’, zei hij.

En dat is dus ook zo.  

Meer over gewolmaniseerd hout op:

www.wolmanzouten.nl 

Balen!

Soms kan ik me voorstellen dat mensen ons vreemd vinden... Ik heb al heel lang niemand meer met een strobaal zien fietsen... Maar het gaat eigenlijk prima!

Simplex sigillum veri...

RIP, tondeuse, je bent de derde steun en toeverlaat bij het scheren die mij in tien jaar is ontschoten...

Zo gaan die dingen; na drie tot vier jaar is een mobiele telefoon, computer, föhn of in dit geval een tondeuse aan vervanging toe. Rijp voor verscheping naar een lagelonenland of om hier ergens in de vuilverbrander te belanden. Ik weet eigenlijk niet eens precies wat ermee gebeurt nadat zo'n apparaat mijn huis heeft verlaten. Het wordt in ieder geval niet weer harmonieus in de kringloop der dingen opgenomen.

Wat ik wel weet, is dat ik hoop zevenentachtig te worden. Ik overleef dus nog vijftien tondeuses. Hoeveel computers, mobiele telefoons, koffiezetapparaten, mp3-spelers, wekkers, tv's, waterkokers, broodroosters etc. ik nog zal verslijten, laat ik maar even buiten beschouwing. 

Kan dat niet anders? Ik besteed mijn tijd en geld graag beter. Ik voel er niets voor om het milieu en kinderen in India te belasten met mijn elektrische apparatuur.

Bij een antiekwinkeltje zag ik dit apparaat liggen. Een handtondeuse... Ik vermoed dat ze al zeker vijftien elektrische heeft overleefd. Simpeler kan het niet. Ik twijfelde of het ding wel zou werken, maar voor zeven euro vijftig kon het nooit een miskoop zijn.

Ik heb haar geprobeerd en ik vermoed dat we nog wel vijftig jaar samen blijven.

Winterstop

Maanden niets gepost. Najaar en winter leverden stilstand op. Na uitbundige zomeroogsten –waarvan we tot vandaag eten- liet Eline de volkstuin opeens links liggen. Onze achtertuin veranderde in een modderige poel. Er kwam weinig uit de grond, van de grond en er ging niets in de grond.

Daar was wel frustratie over. We wilden wel, maar het ging niet meer. Geen weer, geen energie, geen zin, geen tijd. We probeerden het te accepteren; wie met de seizoenen wil leven, moet ook aanvaarden dat de dingen soms stil staan.

Wel vulde onze achtertuin zich langzaam met bergen hout die gestapeld en gekloofd moesten worden. Onze kachel is deze winter aangesloten en de schoorsteen moest roken. Ondertussen keken wij veel documentaires over:

-het opraken van olie:  http://www.youtube.com/watch?v=5sMF1n9EgzU

-het vastlopen van onze monetaire systeem: http://www.youtube.com/watch?v=ooyMha3831I

-de groeiende berg vuilnis: http://www.youtube.com/watch?v=gLBE5QAYXp8

-en hoe wij het leven op onze mooie planeet anderszins onmogelijk maken:  http://www.youtube.com/watch?v=jqxENMKaeCU&feature=watch-now-button&wide=1

Op onze smoelen begonnen zich allengs bezorgde en verbitterde trekken af te tekenen. Ik voelde hoe ik extremistisch kwaad werd over de apathie en de domheid der gehele mensheid…

Maar gelukkig komt na iedere winter weer een voorjaar. Hoewel de lente buiten nog verre van zichtbaar is, merk ik dat het leven en het licht in ons terugkeren.

Eline heeft vorige week zelf een hooikist gemaakt en is nu bezig met een brikettenpers. Gisteren hebben we een boeiende bijeenkomst gehad over onze leefgemeenschapplannen. Binnenkort worden de zonnepanelen besteld…

Dit jaar wordt er ook weer getuinierd. Maar dan anders. Met meer respect voor onze grenzen. We waren ons uitgangspunt bijna vergeten: duurzaam is nodig, maar het moet wel leuk blijven.

Of, zoals de tv-gangster Tony Soprano de Boeddha ooit zo prachtig parafraseerde:

"You have to joyfully participate in the sufferings of the World."

Leefgemeenschappen

Vandaag waren mijn goede vriend Rick en ik bij woongroep De Hobbitstee om de mogelijkheden van het wonen in een leefgemeenschap te onderzoeken. Samen kan er meer. Daar zijn we van overtuigd. Samen is duurzaam, maatschappelijk verantwoord en relevant leven beter haalbaar. Maar samen is niet per se gemakkelijker, dus willen we ons eerst inleven. Inlezen is niet genoeg.

De Hobbitstee is de tweede leefgemeenschap die Rick en ik hebben aangedaan. Bewoonster Sharon legde ons tegen het decor van de Drentse Hondsrug uit hoe zij duurzaamheid en spiritualiteit in hun leven integreren. Leven in een woongroep is niet altijd eenvoudig, vertelde ze. Maar zolang de wil er is om eruit te komen, dan lukt het en is het een verrijking. Ze zag er gelukkig uit, Sharon.

Bij Stichting Elim in Doorn, een Christelijke woongroep waar Rick en ik al eerder een bijzonder inspirerende middag beleefden, vertelde een enthousiaste bewoner ongeveer hetzelfde. Hij zei dat het voornamelijk de ego's zijn waarop de dingen stuklopen. "Alleen maar samenwonen, omdat het goedkoper of leuker is, is niet genoeg", zei deze man ook, "je hebt een groter gemeenschappelijk ideaal nodig."

Laten we er daar nou net een paar van hebben...
  
website hobbitstee

website elim

Zuurkool maken van eigen rode en witte kool

sperziebonen en snijbonen inmaken

Vier uur bezig geweest met het wassen, snijden, koken en inzouten van de 5kg sperziebonen en 3kg snijbonen. Ze zitten met z'n allen in een grote aardewerken inmaakpot. Over een paar weken weten we of het gelukt is.