Winterstop

Maanden niets gepost. Najaar en winter leverden stilstand op. Na uitbundige zomeroogsten –waarvan we tot vandaag eten- liet Eline de volkstuin opeens links liggen. Onze achtertuin veranderde in een modderige poel. Er kwam weinig uit de grond, van de grond en er ging niets in de grond.

Daar was wel frustratie over. We wilden wel, maar het ging niet meer. Geen weer, geen energie, geen zin, geen tijd. We probeerden het te accepteren; wie met de seizoenen wil leven, moet ook aanvaarden dat de dingen soms stil staan.

Wel vulde onze achtertuin zich langzaam met bergen hout die gestapeld en gekloofd moesten worden. Onze kachel is deze winter aangesloten en de schoorsteen moest roken. Ondertussen keken wij veel documentaires over:

-het opraken van olie:  http://www.youtube.com/watch?v=5sMF1n9EgzU

-het vastlopen van onze monetaire systeem: http://www.youtube.com/watch?v=ooyMha3831I

-de groeiende berg vuilnis: http://www.youtube.com/watch?v=gLBE5QAYXp8

-en hoe wij het leven op onze mooie planeet anderszins onmogelijk maken:  http://www.youtube.com/watch?v=jqxENMKaeCU&feature=watch-now-button&wide=1

Op onze smoelen begonnen zich allengs bezorgde en verbitterde trekken af te tekenen. Ik voelde hoe ik extremistisch kwaad werd over de apathie en de domheid der gehele mensheid…

Maar gelukkig komt na iedere winter weer een voorjaar. Hoewel de lente buiten nog verre van zichtbaar is, merk ik dat het leven en het licht in ons terugkeren.

Eline heeft vorige week zelf een hooikist gemaakt en is nu bezig met een brikettenpers. Gisteren hebben we een boeiende bijeenkomst gehad over onze leefgemeenschapplannen. Binnenkort worden de zonnepanelen besteld…

Dit jaar wordt er ook weer getuinierd. Maar dan anders. Met meer respect voor onze grenzen. We waren ons uitgangspunt bijna vergeten: duurzaam is nodig, maar het moet wel leuk blijven.

Of, zoals de tv-gangster Tony Soprano de Boeddha ooit zo prachtig parafraseerde:

"You have to joyfully participate in the sufferings of the World."