Op facebook kan ik me enorm ergeren aan vrienden die alleen maar de zonnige kant van hun bestaan etaleren. Brave new world! Ik zou ze er soms bijna om ontvrienden. Ik vind het zo onwaarschijnlijk. Ik ben lang niet zo somber als Schopenhauer, die beweerde:
“Het bestaan is een nodeloos storende episode in de zalige rust van het niets’
Maar laten we realistisch wezen: de zon schijnt nou eenmaal niet iedere dag. En als dat wel zo zou zijn, is dat geen reden tot optimisme. Denk maar even aan de bosbranden en mislukte oogsten wegens de aanhoudende droogte dit voorjaar…
Dit blog ademde de laatste tijd ook wel erg veel zelfvoldane tevredenheid. Ergens wist ik: dat kan niet zo blijven doorgaan. En vorige week voelde ik dat de vlieger opeens niet hoger meer wilde stijgen. Terwijl ik op fiets zat om Bente naar pianoles te brengen, trok er een donkere wolk door mijn hoofd.
Opeens begon ik me eraan te ergeren dat ik zo vaak heen en weer fietste om de kinderen naar school, hockey, pianoles en paardrijles te brengen... En dat ik ze in bed stopte terwijl Eline in de tuin was of vrijwilligerswerk deed op De Vijfsprong, waar, nota bene, ook de vaders van de kinderen aan het werk waren…
Ik lijk wel een au-pair!
Dacht ik.
Mijn hakken zakten dieper en dieper in het zand. Eline en ik hadden een indringend gesprek. Het werd er allemaal niet gezelliger op. Ik moest erkennen dat mijn biologisch altruïsme ergens was overgegaan in jaloezie, boosheid en zelfmedelijden.
Ergens had ik een paar keer te vaak en te gemakkelijk ‘ja’ gezegd. En nu zei alles ‘nee’.
“Nee. Nee. Nee!”
“…Ok, misschien…”
“…Maar ik wil er nog wel even over nadenken!”
“…Ja, is goed. Maar dan doe jij het de dag daarna…”
En langzaam veranderde mijn ‘nee’ weer in een ‘ja’. Maar als ik me niet vergis dan is er iets veranderd. Het is een ander ‘ja’.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten