Kolonisten van Catan

Een paar weken geleden werd er een pakket van achthonderd kilo bij ons afgeleverd. Een grote kist met keramiek. Hoewel we ons al weken verheugden op deze leverantie, keek ik toch wat sip bij de gedachte dat de gebakken platen chamotteklei eerst uitgepakt, naar binnen gesjouwd en geassembleerd moesten worden…

Begrijp me niet verkeerd: ik ben een graag geziene verhuizer –ik word er tenminste vaak voor gevraagd. Als er iets gesloopt, gegraven of gebouwd moet worden, weten veel vrienden en familieleden mij ook altijd te vinden. Maar als ik moet nadenken over een eigen verhuizing of verbouwing dan zakt de moed me soms zomaar in de schoenen. Don’t ask me why.

Eline stond er monter bij. Ze had hier al zes koude herfst- en wintermaanden op zitten wachten: de Tighelkachel die ons huis met een enkele stookbeurt tien uur lang behaaglijk warm kan houden. Eline verbood mij om ook maar de geringste poging te ondernemen het ding in elkaar te zetten. Dat wilde ze zelf doen. Ik vond het prima.

De kachel staat.

Sindsdien is het nooit meer koud geweest in huis. Dat is geen verdienste van de haard. Het is gewoon geen kachelweer. We zullen dus nog een klein halfjaar moeten wachten tot we hem in gebruik kunnen nemen. Er moet nog wel een schoorsteenpijp komen. Die moeten we zelf betalen –de kachel is een cadeautje voor Eline van haar moeder.

Ik weet niet precies waar we het geld vandaan gaan halen, maar ik word gelukkig bij iedere stap die ons minder afhankelijk maakt van energiemaatschappijen en staatsmonopolisten. Gisteren las ik in De Volkskrant dat Poetin de premier van Bulgarije heeft gedreigd de gaskraan dicht te draaien. ‘Bereid je maar voor op een koude winter’, zei hij, om zo de vooruitgang van Russische energieprojecten in Bulgarije wat te bespoedigen. 

Het is maar een recent voorbeeld. Maar het is exemplarisch voor hoe er spelletjes worden gespeeld met energie als machtsmiddel. Je hoeft niet iedere avond kolonisten van Catan te spelen om te begrijpen dat het in de wereld om grondstoffen draait. Die kachel is een goed begin. We worden iets minder afhankelijk van conglomeraten en staatsmonopolisten. 

Ok, we blijven afhankelijk van hout. 

Dat ruilen we dan wel met een paar kippen... ;-)